[Book] นิ้วสีแดง
posted on 05 Dec 2008 16:46 by sadoz in Bookนิ้วสีแดง (Akai Yubi )
ผู้แต่ง : Keigo Higashino
ผู้แปล : วงศ์สิริ สังขวาสี มิยาจิ
สนพ. : เนชั่น
ประเภท : สืบสวนสอบสวน ครอบครัว
นิ้วสีแดง เป็นนิยายสืบสวนที่เหมาะกับคนที่อ่านนิยายจำพวกนี้ทีไร ต้องแอบเปิดไปอ่านเฉลยตัวฆาตกรตอนท้ายเล่มก่อนทุกที เพราะเฉลยกันตั้งแต่แรกเลยว่าใครเป็นคนฆ่า แถมยังเล่าเรื่องคู่ขนานกันทั้งในมุมมองของฝั่งตำรวจ และฝั่งคนร้ายอีกด้วย
พูดง่ายๆ ว่า ผู้เขียนคงอยากให้ความสนุกของเรื่องนี้อยู่ตรงที่ขั้นตอนการสืบสวนนั่นเอง
แต่ความน่าสนใจของหนังสือเล่มนี้ไม่ได้มีเพียงเท่านั้น
ประเด็นที่ทำให้ดอสเก็บเรื่องนี้มาอัพในวันพ่อ คือความสัมพันธ์ในครอบครัวของตัวละครแต่ละตัวในเรื่อง
(จากบรรทัดนี้ไปเข้าข่ายSpoilเนื้อหา)
ฝั่ง "คนร้าย" แสดงออกด้วยมุมมองของอาคิโอะ พนักงานบริษัทวัยกลางคน อาศัยอยู่กับครอบครัวที่ประกอบด้วยภรรยา ลูกชาย และแม่ที่ป่วยเป็นโรคอัลไซเมอร์ เขากลับบ้านมาในเย็นวันหนึ่งและพบว่านาโอมิ ลูกชายวัยรุ่นของตนฆ่าเด็กผู้หญิงคนหนึ่งตาย แล้วขึ้นไปนั่งเล่นเกมส์ในห้องหน้าตาเฉย ไม่คิดจะสำนึกผิดอะไรเลย อาคิโอะคิดจะแจ้งตำรวจ แต่ภรรยาของเขาห้ามไว้ สุดท้าย จึงจำใจเอาศพไปทิ้งในสวนสาธารณะใกล้บ้าน และพยายามสร้างเรื่องกลบเกลื่อนความจริง
ส่วนฝั่ง "ตำรวจ" เล่าเรื่องด้วยมุมมองของ มัตสึมะยะ ชูเฮ นายตำรวจมือใหม่ที่ยึดอาชีพนี้ตามคุณลุงที่เขาเคารพ เขาตั้งใจจะเป็นตำรวจที่ดีเพื่อให้คุณลุงที่ป่วยหนักชื่นใจ แต่กลับจับพลัดจับผลูต้องมาเป็นคู่หูชั่วคราวกับ เคียวอิจิโร่ ลูกชายคนเดียวของลุง ซึ่งไม่เคยโผล่หน้าไปเยี่ยมไข้พ่อตัวเองเลยสักครั้ง
รู้จักตัวละครกันคร่าวๆ แล้ว จะขอเล่าอะไรให้ฟังหน่อย
ขณะที่อ่านหนังสือเล่มนี้ รู้สึกได้ว่าครอบครัวของ "คนร้าย" นั้น คือภาพของครอบครัวปกติในสังคมปัจจุบัน พ่อทำแต่งานไม่สนใจเรื่องในบ้าน แม่เลี้ยงดูลูกมาแบบตามใจสุดขีด ส่วนย่าเป็นแค่ส่วนเกินภายในบ้าน ทั้งๆที่อาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน แต่กลับไม่ได้พูดคุยกันเลยแม้แต่น้อย เหมือนคนแปลกหน้า
และในที่สุด ก็กลายเป็นคนแปลกหน้ากันไปจริงๆ
โดยส่วนตัวแล้ว คิดว่าอาคิโอะที่มีฐานะเป็นหัวหน้าครอบครัว (แค่ในนาม เพราะทั้งเรื่องไม่เห็นว่าเขาจะควบคุมดูแลลูกเมียตัวเองได้เลยสักครั้ง) คงจะรู้สึกว่า "เราแต่งกับผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง" และ "ไอ้เด็กนี่น่ะเหรอ ลูกเรา" ตลอดเวลาแน่ๆ
ยกตัวอย่าง จากบางประโยคในเรื่อง
สมมติว่า ลูกชายคุณเพิ่งฆ่าคนตาย พอเอ่ยปากตำหนิ ก็โต้กลับมาว่า
"ผมยังเป็นเยาวชนอยู่ ถ้าเยาวชนทำผิด พ่อแม่ต้องเป็นคนรับผิดชอบ ผมไม่เกี่ยว"
สมมติว่า ลูกคุณพูดถึงขนาดนั้นแล้ว เมียคุณยังบอกคุณว่า
"อย่าลูก... คุณก็ อย่าดุลูกสิ"
ยังไม่มีเมีย ยังไม่มีลูก แต่ก็จินตนาการได้ถึงความปึ้ดของตัวละคร...
อย่างไรก็ตาม ตัวละคร "พ่อ" ก็ใช่ว่าจะเป็น "เหยื่อ" ของเรื่องทั้งหมดนี้
ดูจากวิธีปฏิบัติตัวต่อแม่ของเขาเอง...
เมื่อแม่ป่วยเป็นอัลไซเมอร์ ก็จำใจย้ายมาอยู่ด้วย ด้วยเหตุผลเพียง2ประการ คือ กลัวสังคมตำหนิที่ทิ้งแม่ไว้ตามลำพัง กับ เมียอยากได้บ้านเดี่ยว
เมื่อลูกชายฆ่าคน แล้วตำรวจตามสืบจะถึงตัว ก็คิดโยนความผิดให้แม่ตัวเอง เพราะ "คนแก่หลงๆลืมๆแบบนี้ ให้การอะไรก็ไม่ใีครเชื่อหรอก" และ "ถึงจะถูกจับ แม่คงไม่รู้สึกอะไรหรอกมั้ง"
มีQuoteนึง ที่ใช้ได้กับ "ลูกชาย" ทั้งสองคนในครอบครัวนี้
"มันคิดว่าพ่อแม่เป็นอะไร"
นี่เป็นความคิดของอาคิโอะที่มีต่อลูกชาย แต่เป็นความคิดที่ไม่สามารถพูดออกไปได้ เพราะตัวเขาเองก็สมควรถูกว่าด้วยข้อความนี้เช่นเดียวกัน
พ้นจากมุมมองของฝั่งคนร้าย ย้ายไปมองเรื่องของตำรวจกันบ้าง
ตัวเอกสองคนที่มีฐานะเป็นทั้ง "ลูกพี่ลูกน้อง" และ "เพื่อนร่วมงาน"
ครอบครัวนี้ก็มีเรื่องให้น่าคิดพอดู
คางะ เคียวอิจิโร่ หรือ คุณเคียว นายตำรวจมือเก๋าที่มีผลงานมากมาย ดูๆไปก็เป็นคนดีน่านับถือ แต่กลับทอดทิ้งพ่อที่ป่วยไว้เพียงลำพัง ไม่เคยไปเยี่ยมสักครั้ง
มัตสึโมโตะ ชูเฮ หรือ ชูเฮคุง ตำรวจหน้าใหม่ รักคุณลุงเหมือนพ่อ และตำหนิพฤติกรรมของคุณเคียวตลอดเรื่อง
มีคำพูดหนึ่งของคุณเคียวที่ทำให้เราจี๊ดไม่แพ้ชูเฮ
ตอนนั้นชูเฮกัดเคียวอิจิโร่ว่า
"คุณเคียวนี่ดีจัง ไม่ลำบาก... ปล่อยคุณลุงเอาไว้ได้ ไม่ต้องดูแล ไม่ต้องรับผิดชอบ ใช้ชีวิตได้ตามใจชอบ"
คำพูดแบบนี้ชวนให้โดนต่อยปากได้ง่ายๆ แต่เคียวอิจิโร่กลับตอบกลับมาว่า
"เออ จริงว่ะ... อยู่คนเดียว ตายคนเดียว ไม่มีห่วง สบายใจดี"
"ก็เลยจะปล่อยให้คุณลุงตายคนเดียวเหมือนกันเหรอฮะ"
" คนเราจะตายในลักษณะไหน ก็ขึ้นอยู่กับว่าตัวเองใช้ชีวิตมาอย่างไร ถ้าหากคนๆนั้นตายคนเดียว ก็แสดงว่าที่ผ่านมา เขาทำตัวของเขาให้เป็นอย่างนั้น"
ดอสว่าเคียวอิจิโร่พูดถูกในระดับนึง... แต่อีกใจอยากจะเข้าไปเบิ๊ดกระโหลก นั่นพ่อแกนะ!!! นี่แกพูดถึงพ่อแบบนี้เรอะ!!!
เคียวอิจิโร่ที่เป็นคนเก่ง เข้มแข็ง เด็ดเี่ดี่ยว เป็นมนุษย์คนละขั้วกับคนแหยแบบอาคิโอะ กลับปฏิบัติต่อบุพการีของตนไม่ต่างกันเลย
ต่างกันแค่ เหตุผล...
ตอนจบของเรื่อง คุณลุงเสียชีวิตไปโดยมีชูเฮอยู่เคียงข้าง และมีเคียวอิจิโร่ยืนรออยู่นอกโรงพยาบาล
และยอมเข้ามาเมื่อพ่อของตัวเองสิ้นลมไปแล้ว...
เพราะถูกพ่อสั่งไว้...
แม่ของเคียวอิจิโร่แยกทางกับพ่อ และเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยวโดยไม่ได้พบหน้าลูกชายเพียงคนเดียว
พ่อของเขารู้สึกผิดมาก เมื่อตัวเองป่วยใกล้ตาย จึงสั่งห้ามลูกชายมาเยี่ยมโดยเด็ดขาด เพื่อลงโทษตัวเองด้วยความทรมานแบบเดียวกัน
เกลียดมาทั้งเรื่อง ตอนจบสงสารเคียวอิจิโร่... คนๆนี้จะเศร้าแค่ไหนนะ ตอนแม่ตายไม่ได้ไปหา พ่อจะตายก็ไม่ให้ไปเจอ น้องชายก็ตามด่า
จริงๆแล้วเคียวอิจิโร่จะไม่ฟังคำสั่งพ่อ ไปเยี่ยมก็ได้ แต่คิดว่าการทำแบบนี้คงเป็นการแสดงความรักที่มีต่อพ่อในแบบของเขา
อ่านเรื่องนี้แล้วประทับใจ ไม่ใช่ในฐานะที่เป็นนิยายสืบสวน แต่เป็นนิยายที่บอกเล่าเรื่องราวของลูกชายสองคนกับพ่อแม่ของตนได้อย่างน่าสะเทือนใจ
สิ่งที่เราได้จากเรื่องนี้ ไม่ใช่ความสนุกในขั้นตอนการสืบสวน แต่เป็นข้อคิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของคนในครอบครัวยุคปัจจุบัน
เราคิดว่าพ่อแม่เป็นอะไร
เรารักพ่อแม่แค่ไหน เราแสดงความรักนั้นออกไปอย่างไร
คนที่เขาไม่แสดงออก ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รัก
เพียงแค่เขาอาจจะแสดงออกมาในแบบของตนเอง...
ทั้งหมดนี่ เราแค่เอาเรื่องในหนังสือที่อ่านมาเล่าให้ฟังแบบเรื่อยเปื่อย ใครคิดอะไรแบบไหนบอกกันมั่งนะคะ
สุขสันต์วันพ่อค่ะ
Special Feature สาววาย Ctrl+A
คุณเคียวxชูเฮ สุดยอดดดดดดดด =[]=b
ตั้งแต่ทักกันคำแรกยังหน้าสุดท้าย คู่นี้น่ารักได้ใจจริงๆ
เกะโวยวายกับเมะเงียบขรึม ช่างเป็นสีสันให้คลายความกดดันระหว่างเรื่องยิ่งนัก อ่านจบแล้วอยากแต่งฟิคเลยทีเดียว
edit @ 5 Dec 2008 18:38:46 by SadoZ