Sleepless Child...

มาอัพเอาวันที่ล่วงหน้า แล้วแก้ทีหลัง (เลว)

สุขสันต์วันเกิดยามะโมโตะ ทาเคชิ วันที่24 เมษายน 2008
ปีนี้ขอให้เมะยิ่งขึ้นๆไปนะโมจางงง

ฉลองด้วยฟิคเผาผี(ดอส)

Title :White Ball, White Hand.

Author: SadoZ

Fandom : KHReborn

Rate : Gen

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ลูกบอลสีขาว...

มือเล็กป้อมเอื้อมไปสัมผัสผิวเรียบลื่นของสิ่งแปลกหน้านั้นเบาๆ ลูกบอลหนังกลิ้งหนีไปตามแรงผลัก หากร่างเล็กพยายามคืบตามช้าๆ จนกระทั่งเอื้อมมือสัมผัสได้อีกครั้ง ฟันซี่เล็กๆขบลงที่เชือกหยาบซึ่งเย็บยึดแผ่นหนังไว้ด้วยกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

ใครบางคนช้อนตัวเขาขึ้นอุ้มอย่างอ่อนโยน มือบางหยิบลูกบอลสีขาวไปจากเขาอย่างนุ่มนวล หากทารกน้อยยังเบ้หน้าก่อนจะแผดเสียงร้องไห้อย่างขัดใจ

มือข้างเดียวกันนั้นลูบหัวเขาอย่างปลอบโยน ก่อนตบหลังเบาๆคลอด้วยเสียงหวานใสเอื้อนเพลงกล่อม ดวงตาสีดำสนิทจึงค่อยๆปรือลง และหลับไปอย่าง่ายดาย

มือสีขาว...

มือขาวนุ่มนวลข้างนั้นจูงเขาไปท่ามกลางกระแสผู้คน เด็กชายตัวน้อยกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามจังหวะการก้าวขาของอีกฝ่าย เสียงหัวเราะเริงร่าทำให้คนรอบข้างหันมายิ้มให้ แต่เด็กชายไม่สังเกต เพราะดวงตาสีดำคู่นั้นจ้องมองเพียงเจ้าของมือสีขาว..

หากมองได้เพียงไม่นาน

เสียงเชียร์ดังก้องสนามกีฬาทรงรี เด็กน้อยกระโดดตัวลอย หัวเราะร่าอย่างสนุกสนาน
ลูกบอลสีขาวลอยเข้ามาหา มือขาวคู่นั้นรับมันไว้แล้วยื่นให้

มือของเด็กชายยังดูเล็กเมื่อคว้าบอลลูกนั้นมา หากใครจะใส่ใจ เมื่อใบหน้าของเด็กน้อยปรากฏรอยยิ้มกว้าง
เมื่อจบการแข่งขัน มือขาวคู่นั้นอุ้มร่างเล็กที่หลับใหลอย่างทนุถนอม พากลับบ้านไปสู่ที่นอนแสนอบอุ่น
เด็กชายกอดบอลขาวลูกนั้นไว้แน่น เจ้าของมือขาวจึงปล่อยไว่อย่างนั้น แม้พ่อของเขาจะบ่นก็ตาม

ลูกบอลสีขาว...
สิ้นเสียงไม้ตีกระทบลูกบอลหนัง เขาออกวิ่งสุดฝีเท้า ไม่จำเป็นต้องหยุดดูผล เพราะเจ้าตัวรู้ดีว่าบอลลูกนั้นจะไม่หล่นถึงพื้นดินอีกเนิ่นนาน

เสียงโห้ร้องก้องจากอัฒจันทน์ไม้ ดวงตาสีดำกวาดมองผู้คนมากหน้าบนนั้นขณะวิ่งผ่าน ก่อนจะเร่งฝีเท้าไปสู่เบสสุดท้าย

มือนับร้อยคู่ตบเข้าหากันเป็นเสียงกึกก้อง แต่กลับไม่มีมือสีขาวที่แสนอ่อนโยนคู่นั้น
เด็กหนุ่มถอดหมวกแล้วโบกให้ผู้คนบนอัฒจันทน์ โบกให้กับเจ้าของมือสีขาวที่หายไป...

ลูกบอลสีขาว...

หมู่เมฆลอยอยู่เหนือสนามหญ้าสีเขียวสด แสงแดดจ้าทำให้ต้องหรุบปีกหมวกลง หากดวงตาสีดำยังกวาดมองผู้ชมรอบด้าน
ชายหนุ่มยิ้มกับตัวเองเมื่อได้ยินเสียงโห่ร้องให้กำลังใจจากฝูงชน
ไม้เบสบอลด้ามเก่งถูกยกขึ้นประทับบ่า สายตาจับจ้องบอลสีขาวที่พุ่งเข้ามา

เขาตี

บอลขาวพุ่งขึ้นสูงสู่หมู่เมฆบนฟ้า ชายหนุ่มออกวิ่ง เขาหันมองผู้ชมที่ส่งเสียงเชียร์ หากจำนวนนั้นมากเหลือเกิน
มากจนไม่อาจมองได้หมด

เท้าเหยียบเข้าที่เบสสุดท้าย เสียงปรบมือกึกก้องที่คุ้นเคย ก้องสะท้อน ดังขึ้นทุกครั้งที่ได้รับ

แต่ยังไม่มีเสียงของมือสีขาวคู่นั้น...

เวลาผ่านไปแสนนาน

ทารกเติบโตเป็นเด็กชาย ภายใต้ความดูแลของมือสีขาว

เด็กน้อยเติบโตเป็นเด็กหนุ่ม ผู้ตามหาเจ้าของมือสีขาว

เด็กหนุ่มเติบใหญ่เป็นชายหนุ่ม ผู้ยังคงสดับหวังจะได้ยินเสียงจากมือสีขาว

ขอเพียงสักครั้ง เพียงแค่ครั้งเดียว

ดวงตาสีดำกวาดมอง

หูทั้งสองยังคงรับฟัง

แต่ผู้คนคงมากเกินไป สรรพเสียงคงกึกก้องเกินไป

เขาจึงไม่เห็นมือสีขาวคู่นั้น ไม่ได้ยินเสียงจากมือสีขาวคู่นั้น

หรือบางที ผู้คนอาจจะน้อยเกินไป น้อยจนไม่มีเจ้าของมือสีขาวคู่นั้น

คอยดูเถอะ แข่งครั้งต่อไป

เขาจะอยู่ในสนามทีใหญ่กว่านี้

ตีบอลสีขาวให้สูงไกลกว่าครั้งนี้ เพื่อจะได้วิ่งให้ช้าลงหน่อย

เพื่อจะได้มองหามือสีขาวคู่นั้นได้นานขึ้น

ครั้งต่อไป...

Happy Birthday to Yamamoto Takeshi

I wish you will find the gentle white hands again.

One day....

,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,

ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นฟิคเศร้า

ดอสแค่สงสัยว่าแม่ยามะไปไหน

ดอสว่ายามะก็คงสงสัยเหมือนกัน...

ส่วนentryนับถอยหลังประจำวันที่24 เชิญ ที่นี่ ฮะ

edit @ 25 Apr 2008 00:05:06 by SadoZ